Κυριακή, 13 Ιουνίου 2010

Πού πάνε τα ποιήματα

Πετούν διστακτικά απ’ το παράθυρο,
μετεωρίζονται για λίγο σε καθρέφτη ουρανό
κι ύστερα γέρνουν τις μαύρες τους φτερούγες
και ακολουθούν την κατακόρυφη πορεία προς τα κάτω.
Μόνο σπάνια
κάποιο απ’ αυτά ξεγελάει τον νόμο της βαρύτητας
και προλαβαίνει να σε αγγίξει
εκεί κοντά στο στόμα
πριν γκρεμιστεί για πάντα μες στην άβυσσο.

Γι αυτό το ένα ποίημα γράφω ακόμα.

3 σχόλια:

ΖΗΤΩΝ είπε...

Εμπνευσμένο! Συγχαρητήρια!!!

cirut είπε...

Excellence! Ελληνιστί...

Νίκος Τακόλας (ίσως το σχόλιο ανεβεί με ..κρυπτώνυμο)

Petros Golitsis είπε...

Εξαιρετικό. Σκοτεινό και ερωτικό ταυτόχρονα.

http://poemsgolitsis.blogspot.com/2010/07/blog-post_07.html